За апошнія дзесяць гадоў сельскагаспадарчы вытворчы філіял “Аграбуд” ААТ “Мінскжалезабетон” больш чым удвая павялічыў прадукцыйнасць дойнага статка. Сёння гаспадарка трывала замацавалася па гэтаму паказчыку на першым месцы ў раёне.
Ірына Анціфеева
Жывёлагадоўчая галіна сельгаспрадпрыемства прадстаўлена адзінай фермай “Грабёнка”. Калісьці яна перажывала не лепшыя часы.
Як узгадвае галоўны заатэхнік Ірына Анціфеева, у 2015 годзе, калі яна прыйшла працаваць у “Аграбуд”, у сярэднім ад каровы тут атрымлівалі не больш за 10 літраў малака. Штогод гаспадарка дадавала ў прадукцыйнасці дойнага статка па 4-5 працэнтаў (летась – адразу 11!) і ў выніку тая дасягнула 21,6 літра. Рэнтабельнасць вытворчасці малака, якое рэалізоўваецца на перапрацоўку выключна гатункам “Экстра”, складае больш за 50 працэнтаў.
– У нас няма “арэляў” з рэзкімі ўзлётамі і падзеннямі, проста паступова рухаемся наперад, – кажа Ірына Анціфеева. – Стварыўшы пэўную сістэму ў кармленні, даенні, лячэнні, запуску кароў, зараз пакрысе яе ўдасканальваем: паляпшаем рэцэптуру ўласных камбікармоў, пераглядаем рацыён кармлення і структуру статка.
Вельмі значную ўвагу надаём здароўю жывёлы, прычым ад яе нараджэння. Для гэтага нядаўна пабудавалі новы прафілакторый на 200 галоў. Там цяляты, якая толькі пабачылі свет, гадуюцца ў сучасных боксах да трох месяцаў. Пасля выпойвання паступова прывучаем іх да грубых кармоў, каб зменшыць стрэс пры пераводзе ў наступны перыяд вырошчвання. Малыя атрымліваюць камбікорм уласнай вытворчасці і адмысловы вітамінны комплекс.
– Цяжка быць лідарамі ў раёне?
– Ведаеце, я думала, што, калі выйдзем на першае месца, будзе палёгка. Аднак зараз трэба не толькі трымаць планку, але і спаборнічаць з самім сабою. А гэта не так ужо і проста…
– Што найперш хвалюе?
– Людзей не хапае. Сёння нам патрэбны ветурач, дзве даяркі, два жывёлаводы, а ў недалёкай перспектыве яшчэ і асемянатар.
Здаецца, і заробкі ў нас нядрэнныя: даяркі атрымоўваюць больш за дзве тысячы рублёў, аператары на адкорме – больш за паўтары. Але моладзь рвецца ў горад, і нічым яе не прывабіць. А, з іншага боку, жывёлаводамі не змогуць працаваць выпадковыя людзі, гэтую прафесію трэба любіць…
– Калі ісці на працу з-пад палкі, нічога не будзе, – пацвярджае брыгадзір фермы Ніна Лаўранкова, якая ўзначальвае калектыў ужо трынаццаць гадоў. – Уладкавалася неяк у нас адна маладая даяркай. І адразу ж праспала ранішнюю дойку. Так і сышла…
На шчасце, станоўчых прыкладаў стаўлення да працы на ферме нашмат больш, чым адмоўных. Поруч, у адным звяне, працуюць аператарамі машыннага даення шасцідзесяцідвухгадовая Галіна Калтовіч і васямнаццацігадовы Кірыл Жданок.
Кірыл Жданок і Галіна Калтовіч
Галіна Калтовіч:
– Я ў Грабёнку перасялілася сямнаццаць гадоў таму з суседніх Новых Зелянкоў. Там даяркай была, ну і тут таксама. У маладосці дзе сябе ні паспрабавала: вучылася на будаўніка, у Мінску нейкі час працавала на камвольным камбінаце, і ў паляводстве пабыла, і ў школьнай сталовай. А знайшла сябе толькі ў жывёлагадоўлі.
Працаваць даяркай мне заўсёды падабалася. Ахвотна ездзіла на раённыя конкурсы аператараў машыннага даення і амаль заўсёды вярталася з узнагародамі. У нас тут выдатны калектыў, добрыя надоі, годныя заробкі. Зараз ужо, праўда, працаваць цяжкавата з-за ўзросту. Мо, і сышла б, але тры месяцы таму ў мяне з’явіўся цудоўны напарнік. Кірыл – старанны, уважлівы. Штосьці я магу яму падказаць, а ў чымсьці ўжо і ён мяне можа навучыць.
Кірыл Жданок:
– Я тутэйшы, з Грабёнкі. Пасля дзевяці класаў скончыў Чэрвеньскі будаўнічы каледж. Але ад пачатку адчуў, што будаўніцтва – не маё. Вось на ферме я – у сваёй стыхіі, бо, можна сказаць, гадаваўся на ёй. З каровамі навучыўся абыходзіцца яшчэ ў маленстве, дапамагаючы бабулі Кацярыне, якая і дагэтуль даяркай працуе. Мама і тата таксама працуюць на гэтай ферме жывёлаводамі.
Большасць маіх аднакласнікаў з’ехала з Грабёнкі. І мне часам раяць знайсці сабе іншы занятак. Але я люблю даіць кароў. Навошта ж адмаўляцца ад таго, да чаго душа ляжыць?..
Вось такая простая сялянская філасофія сціплага вясковага хлопца. Відаць, у яго свядомасці гэтае “люблю” закладзена на генным узроўні. І гэта – гены не аднаго пакалення. Бо з фермай “Грабёнка” знітаваныя лёсы не толькі мамы Кірыла Ніны Касянковай і таты Уладзіміра Жданка, але і іх бацькоў.
Ніна Касянкова
Адданых сваёй справе работнікаў на ферме шмат. Каб пазнаёміцца з кожным, газетнай старонкі мала. Але нельга было абысці ўвагай аператара па адкорму буйной рагатай жывёлы Жанну Андрончык.
– Я тут ужо сорак трэці год, – кажа яна. – Як прыйшла ў шаснаццаць, так нікуды і не сыходзіла. Разам з напарнікам абслугоўваем больш за 600 быкоў. З раніцы аглядаем жывёлу, чысцім кармавыя сталы. Потым наліваем ваду, раздаём дабаўкі, падгортваем кармы, падсцілаем. Быкі штодня прыбаўляюць у вазе ў сярэднім 850-900 грамаў. Во, сёння толькі дзве фуры адгрузілі на мяса. “Жывая капейка” для гаспадаркі ніколі не лішняя…
Жанна Андрончык
Пакідаючы ферму “Грабёнка”, злавіў сябе на думцы: яна – яскравы прыклад таго, што знешні выгляд не заўсёды дакладна адлюстроўвае ўнутраны змест. У адрозненне ад сучасных жывёлагадоўчых комплексаў, тут няма строгага архітэктурнага малюнку: старыя рэканструяваныя будынкі раскіданыя па ўсёй вялікай тэрыторыі. Але ўменне калектыву эфектыўна гаспадарыць і ў такіх далёка не ідэальных умовах заслугоўвае павагі.
Ігар АДАМОВІЧ. Фота аўтара
Карта сайта